สิ่งที่อยู่ในรองเท้า

posted on 17 Sep 2010 09:10 by khunkrabi in DungBeetle

 

 

     อันเนื่องมาจากเอนทรีนี้ เจ้าของบล็อกชื่อคุณแอ้ เป็นบล็อกที่น่าติดตามบล็อกหนึ่ง เนื้อหาหลัก ๆ ของบล็อกนี้ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับการท่องเที่ยว (ของเจ้าของบล็อกเอง) เวลาไปเที่ยวที่ไหนมาคุณแอ้เขาก็จะเอามาเล่าสู่กันฟัง แถมยังถ่ายรูปสวยอีกด้วย... ถ้าอยากได้ข้อมูลท่องเที่ยวแบบชิลล์ ๆ แล้วละก็ ผมแนะนำให้ติดตามบล็อกนี้ครับ

 

 

     เรื่องมีอยู่ว่า คุณแอ้เขาเปิด FAQ ก็มีบล็อกนี้ บล็อกนั้นเข้าไปถามกันมากมาย ส่วนผมดันไปช้า คนอื่น ๆ เลยแย่งคำถามกันไปหมดแล้ว ผมก็เลยไม่รู้จะถามอะไร ด้วยความที่เป็นคนชอบเสือกเรื่องชาวบ้านของผม ถึงจะไม่มีอะไรให้ถาม แต่ผมก็ยังไปคอมเมนท์ไว้ว่า "ไม่มีอะไรจะถาม เพราะคนอื่นแย่งถามไปหมดแล้ว ให้คุณแอ้ถามผมดีกว่า"

 

 

     คือต้องเข้าใจนะครับ ว่าปรกติแล้วคนที่าชอบเสือกเรื่องชาวบ้านเนี่ย มักจะอยากจะเสนอหน้าอย่างเดียว แต่ไม่ค่อยอยากจะปฏิบัติอะไรนักหรอก ผมก็เป็นแบบนั้นแหล่ะครับ... คือถามไปงั้น ๆ แหล่ะ ไม่คิดว่าเขาจะใจถึง กล้าถามก็กล้าตอบ

 

 

     พอถึงวันที่คุณแอ้เขาตอบคำถาม เขาก็ใจถึงถามผมว่า "มีอะไรในชีวิตที่ผมยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้" แล้วกำชับมาให้ผมตอบให้ด้วย... เพราะความที่เป็นคนเสือกเรื่องชาวบ้านของผมนั่นแหล่ะ เลยเข้าภาษิตไทยที่ว่า "แกว่งเท้าหาเสี้ยน" ผมจึงตอบคอมเมนท์ไปว่า "ให้รอหน่อย ผมกำลังคิดและเรียบเรียงคำตอบ จะเอามาเขียนเป็นเอนทรีสดุดีคำถามของคุณแอ้ให้หนึ่งเอนทรี... ซึ่งก็เป็นเอนทรีที่อ่านกันอยู่นี่แหล่ะครับ

 

 

     ผมคิดว่าทุก ๆ คน คงต้องมีเรื่องที่ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้บ้างเหมือนกันใช่ไหมครับ... แต่สำหรับผม (ที่เป็นคนชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน) ไม่มีเรื่องที่ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ครับ เพราะทุกคำถาม ผมมักจะหาคำตอบให้ตัวเองได้อยู่เสมอ แม้ว่าคำตอบนั้นมันจะมั่ว ๆ ซั่ว ๆ ไปบ้าง แต่มันก็คือคำตอบล่ะครับ ดังนั้นทุกคำถามในชีวิต จึงไม่มีข้อไหนที่ไม่มีคำตอบ จะมีก็แต่ไอ้ข้อที่มันคาใจน่ะครับ

 

 

     ที่มันคาใจอยู่ก็เพราะว่า บางครั้งผมก็ตอบคำถามตัวเองแบบมั่ว ๆ ซั่ว ๆ ก็เลยไม่รู้ว่าไอ้คำตอบนั่น มันเป็นคำตอบถูกจริง ๆ หรือเปล่า... แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อชีวิตผมนักหรอกครับ เพราะว่าไอ้เรื่องที่มันคาใจ ส่วนใหญ่มันจะเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่อง... เรื่องไม่เป็นเรื่องที่ว่า ผมอยากจะยกตัวอย่างให้วิเคราะห์กันสักเล็กน้อยครับ

 

 

     ใครสูบบุหรี่บ้างครับ... (ถ้าไม่สูบก็อย่าไปลองครับ มันเปลืองสตางค์) ผมจำได้ลาง ๆ ว่า ครั้งแรกที่ผมหัดสูบบุหรี่ ตอนนั้นอยู่ในห้องน้ำครับ คือไม่ได้ริอยากจะเข้าไปหัดสูบในห้องน้ำหรอกครับ แต่ตอนนั้นปวดขี้มาก ๆ แล้วก็ขี้ไม่ออก... เคยไหมครับ ในสมัยเรียน ถ้าไปขี้แล้วมีคนรู้ว่าเราไปขี้มา จะโดนล้อ.. ผมก็กลัวโดนล้อเหมือนกันครับ เลยให้เพื่อนสนิทคนหนึ่ง (ชื่ออะไรอย่าไปรู้) ไปดูต้นทางให้ เพื่อเวลาใครมาขี้มาเยี่ยว ผมจะได้รู้ก่อน จะได้ไม่เผลอเบ่งตดดังจนเกินไป ส่วนไอ้เพื่อนสนิทของผมคนนี้.. มันก็จะมาแอบอาจารย์สูบบุหรี่ด้วย

 

     ขี้ไม่ออกครับ... ทรมานมาก ใครเคยขี้ไม่ออกจะเข้าใจ คือประมาณว่าขี้มันก้อนใหญ่มาก แล้วแข็ง มันไม่ยอมออก เหมือนกับมาออกมาหน่อย