Dung Beetles

ผมชื่อแมงกลิ้งขี้ครับ งานของผมคือเก็บขี้หมา เรียกให้ดีกว่านั้นหน่อยก็พาหมาไปเดินเล่น แต่จริงๆ แล้วผมว่ามันเป็นงานเก็บขี้หมามากกว่านั่นแหล่ะ

ผมมีหมาที่ต้องพาออกไปเดินอยู่สองตัวครับ ชื่อป๊อปปี้ กับบาร์นนี่ ผมต้องพาไอ้สองตัวนี่ออกไปเดินทุกเช้า และเย็นครับ แน่นอนหมายถึงเก็บขี้หมาด้วย

ดูกันผิวเผินอาจเหมือนว่างานนี้ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมายนะครับ แต่จริงๆ แล้ว แม่งโคตรเหนื่อยใจ

ลองนึกเล่นๆ ว่า วันหนึ่งอากาศเย็นสบาย แล้วคุณก็ออกไปเดินเล่นลันล้ากับแฟน ทันใดนั้นเองคุณล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เพื่อจะหยิบแหวนมาขอแฟนแต่งงาน แต่แล้วสิ่งที่คุณควักออกมากลับเป็นขี้อุ่นๆ เนี่ย มันเป็นยังไง

แม่งนรกชัดๆ ให้กูแดกข้าวหมายังดีซะกว่า

ใครบางคนบอกว่า "กำขี้ดีกว่ากำตด" มา... มึงมากำขี้แทนกูมั๊ยสาดดด

บางทีเวลาหมามันขี้ ผมก็อยากทำเป็นไม่เห็นปล่อยผ่านไปมั่งหรอก แต่ไอ้บ้านนี้เมืองนี้มันสะอาดชิบหายเลยครับ ไม่ต้องถึงขนาดขี้หมาหรอก หมาตีนเปียกเดินเปื้อนถนน ยังแทบจะไปขัดถนนให้มันเลย

บางครั้งผมขี้เกียจเก็บขี้ ผมก็พาหมาเดินเข้าป่า (ป่าอังกฤษ กับป่าบ้านเราไม่เหมือนกันนะครับ ป่าเค้าเรียกฟอเรสท์ ป่าเราเรียกจังเกิล คือป่าเค้าจะไม่รกทึบเหมือนบ้านเราเนื่องจากสภาพภูมิอากาศ) กะว่าจะให้มันเข้าไปขี้ในป่า จะได้ไม่มีใครเห็น จะได้ทำมึนไม่ต้องเก็บขี้

แต่ไอ้หมาเหี้ยพวกนี้ แม่งเสือกรู้ดี เวลาอยู่ในป่าล่ะไม่ยอมขี้หรอก เวลาออกมาถึงหน้าบ้านคนปั๊บ แม่งขี้ซะงั้น แล้วแม่งก้อนใหญ่โคตรอ่ะ ประมาณว่าถ้าเป็นเมืองไทยก็เอามา ปั้นวัว ปั้นควายให้ลูกท่านเล่นได้เลย แล้วลูกท่านก็จะได้ชื่อว่าเด็กเล่นขี้ เอ๊ย ขี้เล่น

อันนี้ยังเป็นเคสเล็กๆ ครับ เคสใหญ่ๆ คือ เวลาพาหมาสองตัวออกไปขี้ให้เราเก็บคนเดียวเนี่ย เป็นอะไรที่บรรเทิงเริงใจมาก ครั้งหนึ่ง ผมออกไปคนเดียว ออกไปสักพัก ป๊อปปี้ก็ขี้ ผมก็รอให้หมาขี้เสร็จก่อน แล้วค่อยเก็บขี้ ของอย่างนี้ใจร้อน รีบเก็บขี้ตอนหมากำลังขี้ไม่ได้ครับ เดี๋ยวหมาจะขี้ใส่มือ พอป๊อปปี้ขี้เสร็จ ผมก็เอาถุงพลาสติกออกมาเก็บขี้ แม่งโคตรอุ่นอ่ะ ระหว่างที่กำลังเก็บขี้อยู่ ก็หันไปเห็นบาร์นนี่กำลังขี้อยู่เหมือนกัน หมาก็งี๊แหล่ะครับ หมาจะชอบเยี่ยวทำอาณาเขตไว้ แต่นี่มันเห็นตัวอื่นขี้ ขี้กลิ่นแรงกว่าเยี่ยว มันก็เลยขี้ทับ ส่วนป๊อปปี้เป็นหมาเก๋าโลกครับ ถ้าเป็นคนก็ปาเข้าไปร้อยกว่าปีละ ระหว่างที่ผมกำลังมัดถุงขี้ป๊อปปี้ และหยิบถุงใบใหม่มาเก็บขี้บาร์นนี่ หันไปอีกที เห็นป๊อปปี้โชว์เก๋า แม่งแดกขี้บาร์นนี่ซะแล้ว มันคงคิดว่า "ไอ้บาร์น ไอ้เด็กรุ่นน้อง บังอาจขี้ทับขี้กู เป็นไง เจอกูแดกขี้มึงซะ เก๋ากว่าโว๊ยยยย"

คุณอาจจะคิดว่า ก็ดีน่ะสิ หมาแดกขี้ไปแล้ว ก็ไม่ต้องเก็บขี้ให้เมื่อยตุ้ม

มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิ เพราะไอ้หมาแก่ตัวนี้ มันแก่มากแล้ว แดกอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า เกิดตายห่าไปผมก็ซวยอีก ผมก็เลยเอาถุงใส่มือสองข้าง แล้วล้วงเข้าไปในปากหมา เพื่อเอาขี้หมาออกมา อีกมือนึงก็คอยแหกปากหมาไว้ แล้วคิดดูสิครับ ถุงพลาสติกแม่งก็ลื้นลื่น จับลำบาก สุดท้ายก็เลยใช้มือเพียวๆ นี่แหล่ะ ล้วงเข้าไปแหย่ขี้ออกมา เจ้าประคุณรุณช่องเอ๊ย เหม็นก็เหม็น เละก็เละ พอกลับมาแม่ทำมาชโปเตโต กับเนื้อสับให้กินอีก พอเอามาผสมกัน ชิบหาย แม่งเหมือนขี้หมาเหี้ยๆ

บางครั้งบางทีเวลาเราพาหมาออกไปเดิน (ให้เราเก็บขี้) ก็เหมือนกับการได้ออกกำลังกายไปในตัวครับ ผมไปเก็บขี้หมานี่วันละสองรอบนะครับ รอบนึงก็หลายโลอยู่เหมือนกัน ไปกลับนี่ใช่ว่าทางจะดีนะครับ บางทีก็เข้าป่า บางทีก็ขี้นเขา (ออกกำลังมากเกินไปละ)

แล้วเวลาเข้าป่านี่แหล่ะ ไอ้หมาสองตัวนี่ มันจะไฮเปอร์มาก ประมาณว่า กูเป็น อิงลิช สปริงเกอร์ สแปเนียล กูหมานักล่าคู่ใจนายพรานเว๊ย กูต้องค้นหาให้ทั่วว่ายังมีกระต่ายที่ไหนเหลืออยู่หรือเปล่า ถ้ามีจะได้จับมาประหารซะ

มันก็ดีสำหรับหมาครับ แต่คนจูงและเก็บขี้ อย่างผมเนี่ย แม่งโคตรทารุณ ไอ้ห่า แม่งนึกจะเข้าดงหนามก็เข้า นึกจะลงน้ำก็ลง ยิ่งเวลาลงเขา แม่งลากผมลงมาด้วยอีก ชิบหาย เบาๆ หน่อยโว๊ย กูมีแค่สองขา สัดนี่ (ก็สัตว์น่ะสิ)

บางวันไกลหน่อยก็เข้าป่า แล้วไปออกทุ่งหญ้า ที่เค้าปล่อยม้าเอาไว้เยอะๆ น่ะครับ ไอ้สองตัวนี้ก็เก๋าม้า เก๋าวัว เห่าเค้าซะงั้น ถ้าพูดภาษาหมาได้อยากจะบอกมันว่า เชี่ยมึงจะเห่าทำส้นตึกอะไร เดี๋ยวมันก็แห่กันมาทั้งฝูงหรอก พวกมึงน่ะหนีทัน แต่กูน่ะ ไม่ไหวนะโว๊ย มีอยู่แค่สองตีน เร็วมากไม่ได้นะว๊อยยยย

มีอยู่วันนึง ไปเจอม้าฝูงใหญ่เลยครับ แล้วแต่ละตัวนี่ ไม่ใช่ธรรมดา ถึงจะมาบอกว่านี่เป็นม้าเลี้ยง กูก็ไม่เชื่อ โห แต่ละตัวแม่งสูงเกือบสองเมตร แดกควายได้เลย นี่มันม้าบ้าชัดๆ บาร์นนี่กับป๊อปปี้เห็นม้า ก็ไม่เสียเวลา เก๋าปากแซวม้ากันซะงั๊น ไอ้ผมก็เสี๊ยวเสียว กลัวว่ามันจะวิ่งเข้ามา เจนบอกว่าไม่เป็นไร เดินช้าๆ โยม อย่างวิ่ง เดี๋ยวก็ผ่านไปเอง

ผมก็ค่อยๆ เดินอย่างที่เจนบอกแหล่ะครับ เดินมาได้หน่อยนึงเห็นรูลวดหนาม ดูแล้วน่าจะลอดออกไปได้ เลยบอกเจนให้ลอดออกไปดีกว่า เจนบอกว่า ไม่เอา เดี๋ยวหนามเกี่ยวเป็นแผล โถ ... แม่คุณ โดนหนามเกี่ยวแค่เป็นแผล แต่โดนม้ากระทืบตับนี่ตายเอาได้ง่ายๆ เลยนะ ดูสิไอ้ม้าบ้านั่นมันสับขาหลอกกันแล้วด้วย สุดท้ายก็ไม่ได้ออกทางรูลวดหนาม แต่วิ่งหนีม้าออกมาแทน ระทึกดีจริงๆ

กลับมาเรื่องเก็บขี้กันต่อครับ ที่เล่ามานี่แค่เบาะๆ เพราะนั่นเป็นการเก็บขี้หมาภาคเช้าครับ เจอเก็บขี้หมาภาคค่ำแล้วจะหนาว เอ้า หนาวจริงๆ ครับ  พวกเล่นให้ไปเก็บขี้หมาตอนมืดเนี่ย อากาศแม่งเย็นสัด แล้วยิ่งติดทะเลด้วย พ่อเอ๊ย ลมเเรงอย่าบอกใคร แล้วอยู่ที่นี่นะ ผมไม่ค่อยรู้เวล่ำเวลาเท่าไร ก็แม่งขนาดสองทุ่มแล้ว แดดแม่งยังกะหกโมงเย็น ก็เลยนั่งกันเล่นเรื่อยเปื่อยไป พอจะมีใครจะเข้านอนนั่นแหล่ะ ก็จะถามว่ามีใครเอาหมาออกไปขี้หรือยัง ซวยกูอีก

เวลาเก็บขี้ตอนกลางคืนนี่แนะนำให้ไปกันสองคนครับ ไม่ใช่ห่วงเรื่องความปลอดภัย แต่จะได้มีคนช่วยถือไฟฉายส่องขี้ ผมเคยทำเก๋าออกมาเก็บขี้คนเดียวกับหมาสองตัว ที่เห็นกลางวันยังธรรมดา เจอตอนสี่ทุ่มเข้าไป ปากก็คาบไฟฉาย มือก็เก็บขี้ อีกมือก็ถือสายจูงหมา ไหนจะต้องคอยระวังขี้เปื้อนมือ ไหนจะต้องคอยดูไม่ให้หมาแดกขี้กันเองอีก

มีอยู่คืนนึงเจอแจ็คพอท มีตัวเฮ็ดจ์ฮ็อกส Hedgehogs (เม่นขนสั้น) มันออกมาจากไหนไม่รู้ ผมกำลังเก็บขี้อยู่ดีๆ ไอ้สองตัวนี้เห็น มันก็ลากครับ ไม่ต้องสืบ วินาทีนั้นแทบอยากจะแดกหมาผัดเม่นกันเลยทีเดียว เพิ่งอาบน้ำเสร็จด้วย เสื้อผ้าหน้าผมนี่เละ ขี้หมาทั้งนั้น แถมยังเป็นขี้อุ่นๆ และเปียกอีกต่างหาก

บางคืนอากาศเหี้ยมาก หมอกหนา ลมเเรง หนาวมาก ประมาณใส่เสื้อกล้ามตัวเดียวขี่มอเตอร์ใซค์ ท้าลมที่ดอยปุยตอนเที่ยงคืนได้ จะไม่ออกไปก็ไม่ได้ เดี๋ยวหมาปวดขี้แล้วจะไม่ได้นอนกัน

หมานี่ก็แปลกนะครับ อากาศหนาวจะตายห่า แม่งเสือกเดินออกไปขี้กันสบายใจ เสื้อก็ไม่ต้องใส่ หรือเป็นเพราะว่าหมามีขี้ที่อุ่น เลยทำให้ตัวมันอุ่นไปด้วย ขี้คนนี่ผมไม่รู้ว่าอุ่นหรือเปล่าเพราะไม่เคยเก็บซักที ตอนที่ขี้แตกรดกางเกงสมัยอนุบาล กับตอนที่แม่บอกว่าแดกขี้ตัวเองในเปลตอนห้าเดือนก็จำไม่ได้ซะด้วย

ถึงตอนนี้แล้วผมขอตัวพาหมาออกไปขี้ก่อนครับ เดี๋ยวจะมืด

อ้อ ใครจะเรียกผมว่า แมงเก็บขี้ ก็ไม่โกรธด้วยครับ

ปล. ๑ วันนี้อึ๊บสองทีครับ พลาดเอ็นทรีเมื่อเช้า กลับไปอ่านได้ที่นี่

ปล. ๒ หรือเป็นเพราะตอนเด็กแดกขี้ตัวเอง โตมาเลยได้เก็บขี้วะ