Dung Beetles

ซาบู่มันอยู่ตงนี้ที่หนายล่าว ซาบู่มันก็ต้องอยู่ตงที่ไขแฟ๊บซี่

เลี้ยวที่ไขเฟี๊ยบมันอยู่หนายล่า

ลื้ออย่าเสียงดางซี่ นี่เลี๋ยวอั๊วพาปาย

หนายๆ หนายแฟ๊บของลื้อ

นี่งาย นี่เห็งม๊าย แลงๆ นี่แหล่ะ

หนายๆ หนายแฟ๊บของลื้อ อันนี่ตังหาก

ช่ายที่หนายล่าว นิ่มแบบนี่ม่ายช่ายซาบู่น่อ

อั๊วจาปายลู่ล่ายยางงาย อั๊วม่ายเคยซื่อ เลี้ยวตกลงอันน้านมางซาบู่ รึ คาหนมปัง 

ชิบหาย !! สบู่ รึ ขนมปัง  

วันนี้ผมบังเอิญไปเจออาม่า อากงคู่หนึ่งที่ร้าน 7-11 มาครับ จากที่ดูแล้วอาม่ากับอากงเนี่ยคงไม่ใช่คนลพบุรีครับ เพราะดูจากที่อากงหิ้วกระเป๋าเจมส์บอนด์เก่าๆ ใบนึง แถมมีชายเสื้อโผล่ออกมานอกกระเป๋าด้วย (ประมาณว่าใส่เสื้อผ่าเยอะจัด เก็บไม่หมด)  ส่วนอาม่าแกก็สะพายการะเป๋าเฮลโหลคิตตี้ ใส่กี่เพ้ามาเลยครับ แถมใส่กางเกงขาสี่ส่วนแบบจีนด้านในด้วย แล้วก็จะเดินขาโก่งๆ ตามแบบฉบับอาม่าอากงโล้สำเภาหนีเจงกิสข่านมาไทยนี่แหล่ะครับ

สิ่งที่อยากจะบอกก็มาจากบทสนทนาข้างต้นนั่นแหล่ะครับ คืออาม่ากับอากงเนี่ย แกคงมาจากต่างจังหวัด แล้วเพิ่งจะลงรถไฟมา ทีนี้แกคงนึกขึ้นได้ว่าลืมสบู่เอาไว้บนรถไฟ (หรือลืมไว้ที่บ้านก็ม่รู้) แกก็เลยจะมาซื้อสบู่ที่เซเว่น แต่ทีนี้ผมเดาว่าปัญหามันอยู่ตรงที่ตอนแกอยู่บ้าน ลูกหลานแกคงเป็นคนซื้อข้าวของเครื่องใช้มาให้ แกเลยไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไรนัก

ตอนแรกผมเห็นแกไปยืนอยู่หน้าชั้นขายสบู่แล้วล่ะครับ แต่อาม่าแกบอกว่า อันนี้ไม่ใช่แฟ๊บ ผมก็คิดว่าแกจะซื้อแฟ๊บ ก็เลยพาไปตรงที่ขายแฟ๊บแล้วก็หยิบบรีซคัลเลอร์ให้แกอันนึง แต่อาม่าแกเสือบอกว่า นี่ไม่ใช่แฟ๊บอีก แกบอกว่าแกจะเอาสบู่ แล้วแกก็เถียงกันอย่างไดอล็อกข้างบนนั่นแหล่ะครับ

ทีนี้ไคลแมกซ์มันอยู่ที่ไอ้ชั้นวางผงซักฟอกกับผ้าอนามัยมันเสือกอยู่ติดกัน อากงแกเลยหยิบผ้าอนามัยขึ้นมาดมห่อนึงแล้วบอกว่า 

อันหนี้ซาบู่ อั๊วจามกิ่นล่าย

ชิบหาย ! !

อากงบอกว่าจำกลิ่นได้ อาก๊ง สบู่เหี้ยอะไรครับกลิ่นแบบนี้ อากง ลื้อนี่ลามกชิกหายเลยว่ะ ลื้อเคยไปดมมาตั้งแต่เมื่อไหร่

พออาม่าอกเห็นอากงดม อาม่าแกก็แย่งสบู่ของอากงมาดมมั่ง แต่ไม่ทันจะได้ดมหรอกครับ อาม่าแกบอก

ซาบู่เตี่ยลื้อซี่นิ่มหยั่งงี้

นี่มังโกเต็ก! !