โต๊ะหมา

   เอนทรีนี้ยาวอีกแล้ว แต่อ่านกันซักหน่อยเหอะ จะได้รู้ว่าไอ้ร้านนี้แม่งสุดตีนจริงๆ

    วันนี้บ้าพลังเขียนทีเดียวสองเอนทรี เพราะวันนี้มีเรื่องที่น่าหงุดหงิดปนตลกชิบหาย เนื่องจากเพื่อนชาวต่างชาติของผมขอร้องให้พาไปสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง จ.อยุธยา เพื่อที่จะไปต่อวีซ่า เลยได้โอกาสโดดงานไปเที่ยว (ครึ่งวันก็ยังดี) หลังจากเสร็จธุระแล้วจึงพากันไปกินข้าว ร้านไหนไม่บอก เพราะแม่งเป็นร้านที่บริการได้ประทับใจมาก (ชิบหายเลย) รู้แค่ว่าร้านนี้มันอยู่ริมสะพานข้ามแม่น้ำป่าสัก บนถนนสายเอเซีย จังหวัดอยุธยา
    พอไปถึงก็สั่งอาหารกันเพียบ มีทั้งเนื้อย่างจิ้มแจ่ว ส้มตำไทย ส้มตำปู ลาบหมู ทอดมันปลากราย ปอเปี๊ยะทอด ยำถั่วพลูกุ้งสด ทะเลเผา (แปลกแฮะ คอนเซปต์ร้านขายปลาแม่น้ำเสือกมีทะเลเผาด้วย แถมเป็นเมนูแนะนำอีกต่างหาก) ปลาทับทิมราดพริก  ปลาช่อนแป๊ะซะ และอีกหลากหลายเมนูปลา (ซึ่งผมเป็นคนที่ไม่แดกปลาน้ำจืดก็ไม่เป็นไร งานนี้เอาหน้าไว้ก่อน )แต่หนึ่งในเพื่อนของผมชื่อ ยาสไมน (เออ...Jasmine จัสมิน นั่นแหล่ะ ต่อไปจะเรียกว่าอีมะลิละกัน) มันเสือกเป็นมังสวิรัตคือกินเนื้อสัตว์ไม่ได้ (แม่ง...แดกยากชิบหาย) ผมเลยสั่ง ผัดผักรวมมิตรให้ 1 ที่ และด้วยความที่อยากให้มันได้กินอาหารไทยที่อร่อยกว่านั้นก็เลยลองแอพพลายดูว่าอาหารแบบไหนที่ไม่ต้องใส่เนื้อสัตว์ก็ยังอร่อยอยู่ คิดไปคิดมาเลยสั่งแกงเขียวหวานผักรวม เต้าเจี้ยวหลนกับผักสด แต่จริงๆ แล้วในรายการอาหารมันไม่มีเต้าเจี้ยวหลนหรอกครับ ที่สั่งเพราะเห็นว่าในรายการมันมี กุ้งหลน กับปูหลน หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมมีกุ้งหลน กับปูหลนแล้วจะต้องมีเต้าเจี้ยวหลน (ด้วยวะ) ก็ขอบอกตามที่รายการอาหารมันเขียนไว้เเล้วกัน คือ ไอ้ปูหลนกับกุ้งหลนเนี่ย ในรายการอาหารภาษาอังกฤษของร้านนี้มันเขียนไว้ว่า Dipping Crab or Shrimp with Soy bean paste and Coconut Milk ครับ และไอ้คำว่า Soy bean paste เนี่ยมันแปลว่าเต้าเจี้ยวครับ
    สั่งไปสักพักก็มีเด็กเสิร์ฟเดินมากระซิบกับอีมะลิ ผมก็คิดว่าเด็กเสิร์ฟคนนี้พูดภาษาอังกฤษได้ ก็เลยถามมะลิว่า มะกี๊นี้เด็กเสิร์ฟมันบอกว่าอะไร แต่อีมะลิมันบอกว่าไม่รู้สิ ไม่รู้มันบอกว่าอะไรเหมือนกัน แต่ได้ใจความว่า "Tajalamod" ออกเสียงว่า "ทาจาลามุ๊ด" (แหมอีห่า ฟังไม่รู้เรื่องก็เสือกไปเออออกับมันอีก ไอ้เด็กเสิร์ฟก็เหลือกิน คนไทยก็นั่งอยู่เสือกไม่ถาม) ผมเลยเรียกเด็กเสิร์ฟมาถามอีกรอบ ตกลงที่อีมะลิมันบอกว่า Tajalamod คือ เต้าเจี้ยวหลนหมด (โอ้ย ...อีมาลี๊ ตอนแรกกูก็คิดไปไกล คิดว่าเป็นภาษายิวแถวบ้านมึ๊ง) สักพักแกงเขียวหวานผักรวมก็มา พอตักๆดูปรากฏว่า แม่งมีแต่มะเขือเปราะ กับมะเขือพวง ก็เลยถามเด็กเสิร์ฟว่า "น้องพี่สั่งแกงเขียวหวานผักรวมนะ ไม่ใส่เนื้อสัตว์ ไม่ปรุงด้วยน้ำปลา" อีเด็กเสิร์ฟมันบอกว่า "ก็เนี่ยพี่เเกงเขียวหวานเจไม่ใส่เนื้อสัตว์" ผมเลยถามต่อ "อ้าวน้องแล้วไหนผักรวม" เท่าที่คนๆ ดูมีแต่มะเขือจริงๆ ครับ อีเด็กเสิร์ฟมันบอกว่า "ก็นี่ไงพี่มะเขือ แล้วก็ผัดผักรวม" (โถ... แม่คู๊ณ ..แกงเขียวหวานบ้านไหนมันก็ใส่มะเขือทั้งนั้นแหล่ะ) สรุปว่าเด็กเสิร์ฟมันเข้าใจว่าแกงเขียวหวานผักกับผัดผักรวมมิตร (เอาวะ อีมะลิ แดกๆ ไปเหอะไหนๆ ก็ทำมาแล้ว ไว้คราวหน้าจะสั่งแก้มือให้เอาแบบละเอียดยิบว่าใส่อะไรมั่ง)
    พออาหารมาครบพวกเราก็กินกันไป แซวกันไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งโทบี้ (จริงๆ แล้วมันชื่อไอ้โตเป็นคนไทย แต่มันเสือกไปบอกฝรั่งทุกคนว่ามันชื่อโทบี้ ก็เลยเรียกมันว่าโทบี้มาตลอด) เสือกอยากสูบหรี่ มันเลยเรียกเด็กเสิร์ฟมาสั่งบุหรี่มาโบโร่มาซองนึง ขอนอกเรื่องแป๊บนึงเกี่ยวกับบุหรี่ยี่ห้อนี้ คำว่า Marlboro ถ้าเป็นฝรั่งจ๋าที่มาจากเกาะอังกฤษเมืองลอนด้อนจะอ่านออกเสียงว่า โมลบรา อ่านว่า โมลว-บะ-รา ทีนี้ไอ้การที่คนไทย หรือคนอังกฤษ (ตรางู) อย่างผมเนี่ย จะออกเสียงว่า มาโบโร่ ก็ไม่ผิดครับ แต่ไอ้ที่น่าปวดหัวก็คือ เวลาไปซื้อที่ร้าน 7-11 เนี่ย มันตลกดี เช่น
7-11 - สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ
ผม - เอ่อ.. เอามาโบโร่ ไลท์ซองนึงครับ
7-11 - อะไรนะคะ มาโบโร่ขาวเหรอคะ
ผม - อะ.. ครับๆ ใช่มาโบโร่ขาวครับ
7-11 - ตกลงเป็น มาโบโร่ไลท์นะคะ รับซองแข็งหรือซองอ่อนดีค้าาาา
ผม - เฮ้ย.!!. (แล้วแม่งต่างกันตรงไหนวะ..)
อีกเคสนึงนะ
7-11 - สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ
อีมะลิ - โมลบรา ซิลเ(ฟ)วอะ (ที่มีตัว ฟ ฟัน ก็เพราะอยากให้อ่านออกเสียงดัดจริตนิดนึง คือ ให้เอาฟันกัดริมฝีปากล่างไว้หน่อยนึงก่อนออกเสียง "เวอะ" ลองทำดูแล้วจะรู้ว่าดัดจริตมาก)
7-11 - เดินไปหยิบมาโบโร่มาให้โดยที่ไม่ถามด้วยว่าเอาซองแข็งซองอ่อน (ทีแบบนี้ล่ะเสือกรู้นะ แสรดดดด)
    เอ้าต่อๆๆๆ ถึงไหนแล้ว อ้อ... ถึงโทบี้สั่งบุหรี่ พอเด็กเสิร์ฟเดินเอาบุหรี่มาให้ แต่โทบี้มันไม่มีไฟแช็ก แล้วทั้งโต๊ะก็ไม่มีใครมีไฟแช็กเลย ก็เลยสั่งเด็ก แต่อนิจจัง เด็กเสิร์ฟบอกว่าไม่มีไฟแช็กขายครับพี่น้อง
โทบี้ - น้องๆ ไฟแช็กขายป่ะ
เด็กเสิร์ฟ - ไม่มีค่ะ
โทบี้ - เฮ้ย น้องไม่มีจริงๆ เหรอ ไม่มีหรือว่าหมดเนี่ย
เด็กเสิร์ฟ - ไม่มีจริงๆ ค่ะ ไม่ได้ซื้อมาขาย
โทบี้ - อ้าวแล้วน้องขายบุหรี่ทำไมไม่มีไฟขายด้วยล่ะ
เด็กเสิร์ฟ - ไม่รู้ค่ะพี่ หนูไม่ใช่เจ้าของร้าน (ดูมันตอบ) แต่ถ้าพี่อยากได้จริงๆนะคะ เดินออกไปประมาณ 500 เมตรจากร้านนะคะ จะมีร้านของชำ
(พ่อมึงตายเหอะครับ ...เด็กเสิร์ฟแม่งจะให้ลูกค้าออกไปซื้อไฟแช็กเอง แล้วเดินไปตั้ง 500 เมตร แทนที่มึงจะไปหาซื้อหรือหายืมใครมาให้กูก่อน นี่มึงบริการยังไงวะเนี่ย)
    นั่งกินไปสักพักโต๊ะด้านหลังผมก็สั่งเก็บเงิน แล้วอาหารมันเหลือ เด็กเสิร์ฟ (คนเดิมนี่แหล่ะครับ) ก็จัดการเลย กวาดๆๆๆๆ กวาดเอาเศษข้าว เศษอาหาร เททิ้งลงในแม่น้ำให้ปลากิน ปลาก็ระริกระรี้ดีใจได้กิน (ของเหลือ) พอดีไอ้เด็กเวรโต๊ะด้านหน้ามันเสือกเห็น มันเลยเอาข้าวเทลงไปมั่ง เทไม่เทเปล่าเสือกเทมาทางโต๊ะที่ผมนั่งกันอยู่ ทีนี้ละครับพี่น้องเอ๊ย สามัคคีชุมนุมเหล่าปลาเลยครับ เนื่องจากข้าวมันเยอะ (ก็เสือกเทซะทีเดียวหมดหม้อ) ปลามันก็เลยแย่งกันกินเพราะข้าวมันไปรวมกันอยู่กระจุกเดียว ไอ้ตัวเล็กเข้าได้ไว้หน่อยเพราะผอมเพรียว ส่วนไอ้ตัวใหญ่ๆ เข้าไม่ได้ ก็อาศัยอิทธิพล กูตัวใหญ่กว่า ทำไมไม่ได้กินก่อน กูเอาหางตีน้ำแม่งเลย นี่ นี่ นี่ๆ ๆ สรุปแล้วว่า น้ำกระจายครับ เท่านั้นมันไม่พอสิครับ น้ำมันเสือกกระจายขึ้นมาบนโต๊ะที่ผมนั่งแดกกันอยู่ด้วย ทีนี้ล่ะชิบหายเลยทั้งน้ำทั้งเศษข้าว เต็มโต๊ะ (แล้วจะแดกกันต่อยังไงล่ะเนี่ย)
    พออีตัวแม่เห็นก็เดินมา "อุ๊ยขอโทษนะค้าาาา พอดีไม่ทันดูลูกน่ะค่าาา เด็กๆ ก็อย่างนี้แหล่ะนะค้าาา อย่าถือสานะค้าาา ไม่เป็นไรนะค้าา พอดีรู้จักกับเจ้าของร้านนี้ค่าา เดี๋ยวบอกให้ลดเปอร์เซ็นให้นะค้าาา"  ส่วนอีเด็กเสิร์ฟ (อีตัวต้นเรื่อง) หัวเราะใหญ่เลยครับ (นี่มึงจะหัวเราะอะไรนักหนา ข้าวปลาที่สั่งมานี่ตกลงแดกไม่ได้เลยนะ)
    หลังจากเช็กบิลกลับ ก็นั่งคุยกันมาในรถ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น จะว่าหงุดหงิดก็หงุดหงิดครับ จะว่าตลกก็ตลกชิบหาย



ปล.1 ใครเคยไปที่ร้านนี้คงรู้นะครับ ว่าบริการที่นี่แม่งสุดตีนจริงๆ
ปล.2 ทำไมวงเล็บเยอะจังวะ
ปล.3 มื้อเดียวครับขอบอกจะไม่ไปอีกแล้ว แต่แกงเขียวหวาน (ผักรวม) นี่อร่อย (ชิบหาย) เลยครับ เอ้า จริงๆ