Dung Beetles

   เมื่อคืนนี้ผมฝัน ใช่ ผมฝันมาตั้งสองอาทิตย์แล้วโว๊ยย  ดีใจชิบหาย

   สืบเนื่องมาจากแต่ก่อนผมจะต้องดื่มเหล้าทุกวัน เพื่อให้นอนหลับ แต่มีอยู่วันนึงจำไม่ได้แล้วว่าวันไหน ผมทำงานดึกมาก ไม่มีที่ไหนขายเหล้าให้ผมแล้ว ผมเลยไม่ได้ดื่ม แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานจึงทำให้ผมหลับลงได้อย่างรวดเร็ว

   วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมฝันครับ หลังจากที่ไม่เคยฝันมานานตั้งแต่ไปทำความรู้จักกับเหล้า หรือว่าฝันแต่จำไม่ได้ก็ไม่รู้ ผมคิดว่าไอ้เหล้าเนี่ยมันเป็นการตัดเงินเดือนพนักงานในโรงงานผลิตฝัน เมื่อพนักงานโดนตัดเงิน ก็ประท้วง ไม่ยอมทำงาน ความฝันเลยไม่เกิด วันนั้นผมฝัน แต่เรื่องอะไรนั้นจำไม่ได้ รู้แต่ว่าฝัน (เออ...กูรู้แล้วเข้าเรื่องซะที)

   หลังจากวันนั้นมาผมก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาดื่มต่อไปจนใครบางคนในวงเหล้าพูดเรื่องความฝัน มันถามกันว่าใครฝันอะไรกันมั่งเมื่อคืน คนนั้นคนนี้ก็เล่ากันไป (ชิบหายแล้ว ทำไมมีแต่กูคนเดียววะเนี่ยที่ไม่ฝัน) ผมก็เลยตัดสินใจว่าจะลองลดปริมาณการดื่มลงถ้าเป็นไปได้เลิกแดกแม่งเลยก็ดี ไอ้น้ำส้นตีนเนี่ย (เดี๋ยวจะเขียนให้อ่านตอนท้ายว่าผมมีประสบการณ์เหี้ยๆ เกี่ยวกับไอ้น้ำส้นตีนนี่ยังไงบ้าง)

   วันแรกที่ผมลองลดปริมาณลง (ปกติ 3 ขวด ต่อ 1 คืนครับ) ปรากฏว่าหลับยากมาก แล้วก็หงุดหงิด แต่ในที่สุดก็หลับลง เช้ามาก็รู้ว่าตัวเองฝัน แต่แม่งเสือกมีปัญหาอยู่ 1 อย่างครับ คือแยกไม่ออกว่าไอ้เรื่องที่ฝัน มันเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องฝัน (ก็ผมมันมือใหม่หัดฝัน) พอแยกไม่ออกบวกกับความที่ผมมันเป็นคนคิดมาก ก็เลยเอามาคิดทั้งวัน เที่ยวถามคนนั้นคนนี้ไปทั่วว่าเมื่อคืนนี้กูทำอะไรแบบในฝันหรือเปล่า กลายเป็นจิตตกไป แต่ทุกวันนี้ก็เริ่มดีขึ้นแล้วครับ เริ่มรู้วิธีการแยกความฝันแล้ว

วิธีก็คือ ถ้าพรุ่งนี้มึงอยากจะรู้ว่าเรื่องที่มึงฝันน่ะจริงหรือฝัน คืนนี้มึงต้องไม่แดกเหล้า

   ผมก็ฝันบ้างไม่ฝันบ้างเรื่อยมา จนผมคิดได้ว่า ไอ้น้ำส้นตีนนี่ไม่ต้องแดกมันทุกวันก็อยู่ได้นี่หว่า ตั้งแต่กูรู้จักกับมึงมาเนี่ย มึงเคยทำเรื่องดีๆ ให้กูมั่งมั๊ย สาดดด

ผมจะโชว์ความโง่ของผมที่เสือกไปรู้จักกับมันให้อ่าน

ครั้งแรก ไปเที่ยวผับกับเพื่อนก็หนีบไอ้น้ำส้นตีนนี่ไปด้วย พอตกดึก ไอ้เหี้ยนี่(เหล้า)มันยุผมให้ไปกระทืบโต๊ะข้างๆ ข้อหามันแดกเหล้าฝรั่ง ไม่อุดหนุนของไทย (ไอ้สัตว์...เรื่องแค่นี้ มึงนี่จะเก๋าเกินไปแล้ว) สรุป นอกจากจะเสียค่าเหล้าแล้ว ยังต้องเสียค่าปรับกับค่ารักษาพยาบาลให้บุคคลที่ไม่มีความผิดโต๊ะข้างๆ ด้วย (ถ้าคุณได้อ่านอยู่ตอนนี้ ผมขอกราบขอโทษคุณอีกครั้ง อย่างจริงใจครับ)

ครั้งที่สอง ปกติผมจะเป็นคนที่สุภาพกับมนุษย์เพศแม่มาก แต่วันนั้นก็ไอ้เหี้ยนี่อีกนั่นแหล่ะ มันยุให้ผมลงมือทำร้ายได้กระทั่งผู้หญิง (เอาอีกแล้ว...เด็ก สตรี และคนชรานี่เก่งจริงนะมึง) ผู้หญิงที่ว่านี่เคยเป็นคนรักของผมปัจจุบันเราเลิกกันเพราะเรื่องนี้ และไอ้เหี้ยนั่นด้วย

ครั้งที่สาม ขณะที่ผมขับรถกลับมาจากผับแห่งนึง ไอ้เหี้ยนี่ก็เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลา มันเอามือมาปิดตาผมขณะขับรถ จนผมชนเข้ากับท้ายรถอีกคันนึง โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร สักพักตำรวจก็มา และเชิญผมไปใช้บริการห้องพักทีสถานีตำรวจ ก่อนไปผมยังบอกเจ้าหน้าที่ว่าผมไม่ได้ผิด ไอ้สัตว์นั่นมันปิดตาผม แน่นอนครับ มันหนีไปแล้ว ทิ้งผมไว้กับเรื่องเหี้ยๆ ที่มันก่อ

ยังมีอีกหลายเรื่องครับที่ผมกับมันทำเหี้ยๆ ไว้ ถ้าจะให้เล่าก็คงยาว (ขี้เกียจพิมพ์ล่ะสิมึง)

   แต่ผมก็ยังเป็นผม ถึงผมจะไม่ได้เจอกับมันมาสองอาทิตย์แล้วก็ตาม ผมก็ไม่อาจเลิกคบกับมันไปได้ อาจจะยังต้องวนเวียนอยู่กับมันบ้างเป็นบางครั้ง แต่ผมสัญญากับตัวเองว่า จะใช้เวลาพูดคุยกับมันแต่ละครั้งให้น้อยลง และจะไม่ให้มันมายุผมทำเรื่องเหี้ยๆ ได้อีก

   สาเหตุที่ผมไม่สามารถเลิกคบหรือตัวขาดกับมันได้นั้น เพราะผมต้องทำธุรกิจเกี่ยวกับมันครับ ใช่ครับผมทำร้านเหล้า ถ้าจะถามว่าทำร้านเหล้าไม่ต้องดื่มเหล้าก็ได้นี่ ผมตอบว่าใช่ครับ แต่ผมก็มีเหตุผลของผมที่จะต้องดื่ม และภายใน 1 ปี ผมก็จะขายมันได้แค่ 7 วันเท่านั้น (ผมทำร้านเหล้าในงานเทศกาลประจำปีครับ) และช่วงนี้ก็เป็นช่วงเทศกาลนั้นด้วย

   ผ่านมา 3 วันแล้วครับสำหรับเทศกาล ผมก็ยังไม่ได้คุยกับมันเลย มันก็แอบมองค้อนผมอยู่นิดๆ เหมือนกัน ช่างแม่งมึง ก็มึงทำเหี้ยกับกูไว้เยอะยังมีหน้ามางอนกูอีก

edit @ 3 Dec 2007 17:10:22 by แมงกลิ้งขี้